รีวิวซีรีส์เกาหลี Happiness (2021) : ความสุขเรียบง่ายในช่วงโรคระบาด

#TheatreClub เรื่องที่ 85

Happiness (2021)

“การได้เป็นเจ้าของอพาร์ตเมนต์ก็สำคัญ แต่สิ่งสำคัญกว่านั้นคือคนที่เราอยู่ด้วย… เธอคือบ้านของฉัน”

ซีรีส์ซอมบี้เกาหลีมาอีกแล้ว! 🧟‍♀️Happiness (2021) ซีรีส์เกาหลีใต้แนวระทึกขวัญที่สะท้อนถึงวิถีชีวิตของผู้คนในช่วงโรคระบาด แม้โรค Covid-19 จะผ่านพ้นไปแล้ว แต่กลับทิ้งผลกระทบที่ร้ายแรงกว่าไว้ นั่นคือ ‘โรคคนคลั่ง’ ที่เปลี่ยนมนุษย์ให้กลายเป็นปีศาจกระหายเลือด

⚠️ รีวิวต่อไปนี้ไม่มีการเปิดเผยเนื้อหาสำคัญ

เรื่องย่อ Happiness (2021)

เรื่องราวเริ่มต้นจากบริษัทยายักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งที่พยายามพัฒนายารักษาโรค Covid-19 แต่นอกจากยาจะไม่สามารถรักษาโรคได้แล้ว ยังมีผลข้างเคียงเปลี่ยนคนให้กลายเป็นสัตว์ร้าย เรียกว่า ‘โรคคนคลั่ง’

ผู้ติดเชื้อมีอาการคล้ายผีดูดเลือด + ซอมบี้ รู้สึกกระหายน้ำตลอดเวลา แต่ดื่มน้ำเปล่าก็ไม่สามารถดับกระหายได้ มีเพียงการดื่มเลือดคนเท่านั้นถึงจะบรรเทาอาการลง คนที่ถูกผู้ติดเชื้อกัดหรือข่วนก็จะติดเชื้อไปด้วยเช่นกัน

ความร้ายกาจของโรคคนคลั่งคือ ผู้ติดเชื้อจะแสดงอาการเป็นๆ หายๆ เมื่อดื่มเลือดแล้วจะหายเป็นปกติชั่วคราว ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น นั่นทำให้เราไม่สามารถรู้ได้เลยว่าใครติดเชื้อแล้ว แต่แอบเก็บซ่อนอาการไว้ 

รัฐบาลล็อกดาวน์พื้นที่ที่เต็มไปด้วยผู้ติดเชื้อโรคคนคลั่ง หนึ่งในนั้นคือ ‘อพาร์ตเมนต์เซยังเลอเซียล’ ที่ซึ่งคู่แต่งงานใหม่อย่างยุนแซบอม (Han Hyo-joo) เจ้าหน้าที่ตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษ และจองอีฮยอน (Park Hyung-sik) ตำรวจนักสืบแผนกอาชญากรรม เพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่ห้อง 501 หมาดๆ

บรรดาเพื่อนบ้านในตึกมารวมกลุ่มกันเพื่อเอาตัวรอด ขณะเดียวกันก็หวาดระแวงกันและกัน สะท้อนถึงด้านมืดในสังคมช่วงเกิดโรคระบาดที่มีการแบ่งชนชั้น, การล่าแม่มด, การแย่งชิงทรัพยากร, ความสองมาตรฐาน และการทำได้ทุกอย่างเพื่อเอาตัวรอด



พระนางสายบู๊ vs. บรรดาเพื่อนบ้านตัวร้าย

ขอปรบมือให้กับทีมนักแสดงทุกคน 👏 สิ่งที่ทำให้ซีรีส์เรื่องนี้สนุกและน่าติดตามจนจบคือตัวละคร คู่พระนางบู๊แหละและ savage มาก ส่วนตัวร้ายก็ร้ายจนเราเกลียดจริงๆ อยากจะทะลุจอเข้าไปเขย่าตัวแรงๆ ถึงตัวละครจะเยอะ แต่เด่นทุกคน โดยลำดับตัวละครจากชั้นล่างสุดไปยันชั้นบนสุดของอพาร์ตเมนต์ได้ดังนี้

ชั้น 2: กลุ่มพนักงานทำความสะอาดที่ติดอยู่ในตึกช่วงล็อกดาวน์
ห้อง 302: ครอบครัวพ่อแม่สูงวัยและลูกชายตกงาน
ห้อง 401: สาวนักเขียนที่อยู่คนเดียว และพี่ชายที่มาเยี่ยมตอนเกิดล็อกดาวน์
ห้อง 501: คู่รักพระนางสายบู๊
ห้อง 502: เด็กสาววัยประถมที่อยู่คนเดียว เพราะพ่อแม่ออกไปทำงานตอนเกิดล็อกดาวน์
ห้อง 601: หมอที่ถูกฟ้องล้มละลายและชู้รัก
ห้อง 602: ทนายความและภรรยา
ห้อง 1202: ป้าไฮโซตัวแทนอพาร์ตเมนต์และสามี
ห้อง 1501: หนุ่มเพนต์เฮาส์ผู้ไม่สุงสิงกับใคร

คาแรคเตอร์มีมิติ ไม่มีขาวดำ มีแต่สีเทาๆ (ยกเว้นบางคนที่ดำสนิทจริงๆ) ทำให้เราดื่มด่ำและอินกับซีรีส์ได้ง่าย บางตัวละครเป็นคนที่พวกเราสามารถพบเจอได้ในชีวิตจริง เช่น มนุษย์ลุงป้าสองมาตรฐาน เมื่อคนอื่นติดโรคระบาด ก็กล่าวโทษและขับไล่คนคนนั้นออกไป แต่เมื่อถึงคราวตัวเองหรือคนในครอบครัวติดเชื้อ กลับพยายามปกปิดหรือเรียกร้องขอความเมตตา เป็นต้น

บางตัวละครก็เป็นตัวแทนของเรา อย่างซิสมองเห็นภาพตัวเองในตัวพ่อหนุ่มเพนต์เฮาส์ที่เก็บตัวเงียบและช่วยเหลือคนอื่นยามจำเป็นเท่านั้น

ชอบที่ตัวละครมีพัฒนาการทุกตอน เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายขึ้นอยู่กับสถานการณ์ สถานการณ์คับขันบีบให้เราเผยตัวตนที่แท้จริงหรือเผยด้านมืดที่เราไม่เคยคิดว่าตัวเองมีมาก่อนออกมา นั่นทำให้เราลุ้นทุกตอนว่าตัวละครแต่ละตัวจะดีหรือร้ายไปได้สุดขนาดไหน

ในขณะที่เราต้องหัวร้อนเพราะตรรกะบ้งและเห็นแก่ตัวไม่สิ้นสุดของเพื่อนบ้านตัวร้าย ก็ได้ความ savage ของคู่พระนางมาดับ หลงรักคู่นี้มาก คู่หูคู่รักสายลุย ฉลาด กล้าหาญและเชื่อใจกัน ร่วมมือกันจัดการได้อยู่หมัดทั้งซอมบี้และเพื่อนบ้านเสียสติ ในส่วนนี้บางคนคิดว่าพระนางเก่งเกินไป คลี่คลายสถานการณ์ได้ง่ายเกินไปจนไม่สนุก แต่ซิสกลับชอบในส่วนนี้ เพราะทำให้หนังไม่ปวดตับและไม่เครียดเกินไป แค่เจอความตรรกะบ้งของเพื่อนบ้านปสด. ก็หัวจะปวดไปหมดแล้ว~

ความเห็นแก่ตัวไม่มีที่สิ้นสุด แต่ความเมตตาก็เช่นกัน

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในซีรีส์ไม่ใช่ผู้ติดเชื้อโรคคนคลั่ง แต่เป็นจิตใจมนุษย์ที่ยังเหลือรอดอยู่ เมื่อเราตกอยู่ภายใต้ความหวาดกลัว การรักษาคุณธรรมไว้นั้นช่างเปราะบาง บางทีเราก็รู้สึกปลอดภัยกว่าที่จะมองโลกในแง่ร้ายเพื่อเป็นเกราะป้องกันตัวเอง

แต่ในขณะเดียวกัน ก็ยังมีคนที่รักษาคุณธรรมและมีความเมตตา เช่น ยุนแซบอมกับจองอีฮยอน คู่พระนางที่คอยดูแลตรวจตราตึกให้ปลอดภัย, คุณแม่ห้อง 302 ที่ให้ที่พักกับสาวพนักงานร้านสะดวกซื้อ, สาวนักเขียนห้อง 401 ที่แบ่งอาหารให้กลุ่มพนักงานทำความสะอาด, และหนุ่มเพนต์เฮ้าส์ห้อง 1501 ที่แบ่งอาหารและอุปกรณ์เอาตัวรอดต่างๆ ให้นางเอก เป็นต้น

สิ่งที่ชอบคือตัวละครเหล่านี้ใจดีอย่างมีสติ ไม่ได้ช่วยเหลือคนอื่นจนตัวเองเดือดร้อน แต่ช่วยเหลือตามกำลังที่มี

ความสุขเรียบง่ายในโลกแสนวุ่นวาย

ทีแรกก็สงสัยว่าทำไมถึงชื่อเรื่อง Happiness ที่แปลว่า ‘ความสุข’ ทั้งที่เป็นหนังซอมบี้โรคระบาดระทึกขวัญ เต็มไปด้วยเพื่อนบ้านปสด. หัวจะปวด 🤨 

แต่เมื่อมองกลับไปในแต่ละตอน เมื่อผ่านพ้นซีนวุ่นวายหนีตายซอมบี้หรือตบตีกับเพื่อนบ้านแล้ว จะมีช่วงเวลาสงบสุขที่แซบอมได้อยู่กับอีฮยอน ช่วงเวลาสั้นๆ เรียบง่าย เช่น ยืนมองท้องฟ้าด้วยกัน, ทานข้าวด้วยกัน, พูดคุยกัน เป็นต้น แค่นั้นก็ก่อให้เกิดความอบอุ่นใจและสร้างความทรงจำที่สวยงามแล้ว

ความสุขนั้นเรียบง่ายและเกิดขึ้นได้ทุกที่ทุกเวลาแม้ในยามคับขัน ขึ้นอยู่กับมุมมองของเราและคนที่เราอยู่ด้วย